Alex Wessner en Ryan Wall speelden op een dag squash. "Het was een prachtige lentedag, 24 graden, en ik wilde gewoon naar buiten," zegt Wessner. Het enige probleem? Squash is, tenminste in New York City, een echte binnensport. Vier jaar later sloegen Wessner en Wall de handen ineen met mede-racquetballliefhebbers Brian Staub en Sean Dragann om Public Squash op te richten en de eerste gratis openbare squashbanen van New York City te bouwen.
De deuren van het glanzende glazen gebouw, waarvan het ontwerp doet denken aan de strakke, moderne stijl van een Apple Store, gingen dinsdag officieel open. De squashbanen, gelegen in Hamilton Fish Park in de Lower East Side, liggen naast een olympisch zwembad, basketbalvelden en een recreatiecentrum in Beaux-Arts-stijl, ontworpen in 1898 door Carrère & Hastings (hetzelfde architectenbureau dat de beroemde New York Public Library aan Fifth Avenue in Manhattan ontwierp). Squashliefhebbers kunnen gratis rackets en ballen lenen voordat ze de banen opgaan.
Fans van de sport zullen herkennen hoe nieuw het concept is. Squashbanen zijn er in overvloed in Manhattan, maar de meeste zijn clubs en sportscholen met meerdere verdiepingen en lidmaatschappen, vaak tegen exorbitante prijzen. (Naast de lidmaatschapskosten rekenen de meeste clubs ook huur voor de baan.) Weisner noemt dit het 'preppy-probleem' van de sport, wat eigenlijk een misvatting is. "Hoewel het als een verfijnde sport wordt beschouwd," zegt hij, "heeft het eigenlijk een bescheiden oorsprong." (De sport werd oorspronkelijk namelijk buiten gespeeld.) De eerste squashspelers waren gevangenen van de Fleet Prison in Londen, die begin 19e eeuw met rackets tegen de gevangenismuren sloegen als een vorm van lichaamsbeweging. De sport werd formeler georganiseerd op de Harrow School for Boys in Londen, waar in 1864 de eerste vier squashbanen werden gebouwd. Sindsdien heeft de sport zich over de hele wereld verspreid met wisselende populariteit, maar voor New Yorkers en de meeste Amerikanen blijft het 'preppy-probleem' bestaan.
Met een millennial-mentaliteit deden de leden van Public Squash Courts wat digitaal onderzoek en ontdekten dat, ondanks talloze Google-zoekopdrachten naar openbare squashbanen in New York City, de resultaten onduidelijk waren, omdat er geen banen waren. Hoewel er honderden openbare handbalvelden in de vijf stadsdelen waren, werd er online veel minder naar deze locaties gezocht. In de hoop de traditie te doorbreken, benaderde de groep de afdeling Parken en Recreatie van New York City met het idee om een aantal bestaande handbalvelden om te bouwen tot squashbanen. Ze redeneerden dat het bouwen van slechts drie extra muren de ruimte volledig zou omsluiten volgens de internationale squashnormen. Overtuigd, huurde de afdeling Parken en Recreatie de banen gratis, maar de bouw viel toe aan Weisner, Staub, Wall en Dragan.
De organisatie startte een meerjarige fondsenwervingscampagne. Donaties van verschillende bedragen, voornamelijk van vrienden, familie en squashliefhebbers, evenals de opbrengst van de verkoop van PS-T-shirts, brachten uiteindelijk genoeg geld bijeen om een moderne squashbaan in de openlucht te bouwen.
Deze inspanningen vormen slechts het begin van een rebrandingcampagne om de Ivy League-roots van de sport nieuw leven in te blazen en squash net zo toegankelijk te maken als een potje basketbal bij jou in de buurt. Niet alleen de spelers begrijpen de waarde van squash: in tegenstelling tot tennis is de sport verrassend toegankelijk en is zelfs door Forbes uitgeroepen tot een van de gezondste sporten. Organisaties in New York, zoals CitySquash, erkennen al lang de voordelen die squash kan bieden aan kansarme jongeren: op hun website staat dat 100 procent van de CitySquash-alumni hun middelbareschooldiploma haalt en 98 procent doorstroomt naar het hoger onderwijs.
PS heeft ook de Olympische toekomst van squash op het oog. "Het is nooit een Olympische sport geweest, voornamelijk vanwege de moeilijkheid om geschikte locaties te vinden. Hopelijk helpt dit model squash om zich te kwalificeren voor de Olympische Spelen", aldus Wall.
Het team ziet de ruimte ook als meer dan alleen een tennisbaan. De glazen wanden bieden ruimte voor creativiteit en de binnenruimte is geschikt voor evenementen. Hoewel de plannen voor een tweede baan nog niet concreet zijn, is dat zeker de volgende stap. Dat roept de vraag op: wat weerhoudt iemand ervan om nog een baan te bouwen? "Niets houdt ze tegen, en we hopen dat ze het doen!" zegt Weisner. "Ons doel is toegankelijkheid, dus neem dat gerust over! We willen gewoon dat iedereen kan komen spelen."
Uitgever:
Geplaatst op: 9 september 2025
